تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى رَبِّهِمْ راجِعُونَ (60)
صفت چهارم: وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا: و آن کسانى که عطا مى‌کنند آنچه مى‌دهند از صدقات و زکات توسل نمايند به حضرت حق به انواع خيرات و مبرات. وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ: در حالتى که قلبهاى ايشان ترسان است از آنکه مبادا خيرات آنها مقبول درگاه الهى نشود زيرا که يقين دارند، أَنَّهُمْ إِلى رَبِّهِمْ راجِعُونَ: بدرستى که ايشان بسوى جزاى پروردگار خود بازگشت کنندگانند.
در کافى- از حضرت صادق عليه السّلام فرمود: اگر توانائى دارى که شناسا نشوى، پس بجا آور آن را و بأسى نباشد بر تو اينکه ثنا و تعريف نکنند تو را مردم، و باکى نباشد بر تو اينکه مذموم باشى نزد مردم هرگاه محمود باشى نزد خدا. بعد فرمود، فرمود پدرم على بن ابى طالب: خير نيست در زندگانى مگر براى دو نفر مردى که زياد کند هر روز خيرى را و مردى که تدارک کند گناه را به توبه، و چگونه توبه باشد قسم به خدا اگر شخص سجده کند تا گردنش قطع شود قبول نفرمايد خداوند از او عملى را مگر به ولايت ما اهل بيت، آگاه باشيد هر که شناسد حق ما را و اميد ثواب دارد در حق ما و راضى باشد به قوت
«1». تفسير کبير فخر رازى، ج 6، ص 292.
جلد 9 - صفحه 151
خود هر روزى به نصف مدّ و آنچه ستر کند عورت خود را و آنچه بپوشاند سر او را در حالى که ايشان قسم به خدا ترسناک و بيمناک هستند در آن و دوست دارند که حظّ ايشان در دنيا آن باشد، چنين وصف فرموده خداى تعالى ايشان را؛ پس فرمود و آنان که عطا مى‌کنند آنچه مى‌دهند در حالى که قلبهاى ايشان ترسان است، «1» زيرا يقين دارند بدرستى که ايشان بسوى جزاى پروردگار خود بازگشت کنندگانند.