تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَمْ لَمْ يَعْرِفُوا رَسُولَهُمْ فَهُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ (69) أَمْ لَمْ يَعْرِفُوا رَسُولَهُمْ‌: يا نشناختند پيغمبر خود را به امانت و راستى و درستى و علم و وفا و کرم و جامع تمام مکارم اخلاق و حاوى علوم ربّانى و مقرب درگاه سبحانى. فَهُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ‌: پس ايشان مر او را انکار کنندگانند، يعنى نه آنکه پيغمبر را نشناسند تا انکار نمايند و گويند بيگانه و ناشناسائى است و ما حقيقت‌ جلد 9 - صفحه 157 حال او را نمى‌دانيم، بلکه کاملا آن حضرت را به صفات و تشخصات مى‌شناسند و از روى علم و عمد انکار کنند؛ و اين توبيخ بزرگى است براى ايشان به سبب اعراض از آن حضرت بعد از شناسائى به صدق و امانت آن سرور. تبصره: آيه شريفه دال است بر مذمت کسانى که تدبر نکنند آيات قرآنى را و تفکر ننمايند کلمات سبحانى را، زيرا از اعظم موجبات ترقيات انسانى، تفکر و تدبر است، و آن مفتاح اسرار و مشکوة انوار و منشأ اعتبار و مبدأ استبصار باشد، لذا فرمود حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله: التّفکر حياة قلب البصير: تفکر، زندگى قلب بينا باشد. «1» و نيز حضرت علوى عليه السّلام چنين فرموده است: التّفکر يدعوا الى البرّ و العمل به: تفکر، دعوت کند شخص را به نيکى و عمل نمودن به آن. «2» بنابراين انسانى که اشرف مخلوقات است، وقتى اين گوهر گران قيمت را ضايع سازد يا به عوارضات زائله مصرف گرداند، هر آينه از مقام سعادت دور و به ورطه هلاکت گرفتار و مستوجب سرزنش و ملامت خواهد بود.