1- حقّ، هرگز نبايد تابع تمايلات و خواسته‌هاى مردم باشد. «وَ لَوِ اتَّبَعَ»
2- اشراف کافر، دوست دارند که دين طبق ميل آنان باشد. «وَ لَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ»
3- حقّ پرستى با هوا پرستى تضاد دارد. «لَفَسَدَتِ»
4- تمايلات و هوس‌هاى بشر، جهان را فاسد مى‌کند. «لَفَسَدَتِ»
5- نظم موجود در جهان، نشانه‌ى حقّانيّت و حکمت خداوند يکتاست. وَ لَوِ اتَّبَعَ الْحَقُ ... لَفَسَدَتِ
6- در آسمان‌ها، موجودات زنده و با شعور وجود دارد. «مَنْ فِيهِنَّ»
7- قرآن وسيله‌ى تذکّر است. «بِذِکْرِهِمْ»
8- دين، وسيله بيدارى وشرف ملّت‌ها ونجات آنان از نابودى است. «بِذِکْرِهِمْ»
9- گاهى انسان از توجّه به آنچه سبب عزّت و نام نيک اوست اعراض مى‌کند.
«فَهُمْ عَنْ ذِکْرِهِمْ مُعْرِضُونَ»