1- در تبليغ دين، نبايد از مردم پولى طلب کرد؛ اگر خود آنها دادند حساب جدايى دارد. «أَمْ تَسْأَلُهُمْ»
2- مردم در برابر پول خواستن مبلّغ حسّاسيّت دارند. «أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً»
3- مردم يک بار خرجى مى‌دهند، ولى خداوند هميشه روزى مى‌دهد. «خرج- خراج» (با توجّه به تفاوتى که ميان «خرج» و «خراج» بيان شد)
4- روزى دادن به صورت مستمر، از شئون پروردگار است. «فَخَراجُ رَبِّکَ»
5- خداوند ضامن روزى مبلّغان دين است. «فَخَراجُ رَبِّکَ»
6- واسطه‌هاى رزق، شما را نفريبند. «وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ»
7- پيامبر، منادى راه درست است. «إِنَّکَ لَتَدْعُوهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ»
8- ايمان به معاد، عامل پايدارى در راه راست و عدم‌ايمان، عامل انحراف است.
«لا يُؤْمِنُونَ- لَناکِبُونَ»