تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَوْ رَحِمْناهُمْ وَ کَشَفْنا ما بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ (75)
جلد 9 - صفحه 161
وَ لَوْ رَحِمْناهُمْ: و اگر ببخشائيم ايشان را در آخرت. وَ کَشَفْنا ما بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ: و برداريم آنچه به ايشان واقع است از عذاب و عقاب. يا مراد دنياست، يعنى اگر ببخشائيم ايشان را در دنيا و برداريم آنچه به ايشان وارد شده از بديها مانند قحط و غلا و سختى، لَلَجُّوا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ: هر آينه ستيزگى کنند در سرکشى خودشان سرگردان مى‌روند و تردد مى‌نمايند. حاصل آنکه اگر بلا و عذاب را از ايشان دفع نمائيم، همچنان از روى ستيزگى بر کفر و عناد و تکذيب، باقى و ثابت باشند و هيچ تنبهى نيابند.
چنين نقل شده که چون ضرر قحط به نهايت رسيد و اهل مکه به خوردن مردگان و مردار مبتلا شدند، أبو سفيان به مدينه آمد به حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله عرض کرد: نه تو گمان مى‌برى که رحمت عالميان هستى و اهل مکه درمانده‌اند، پدرانشان را به شمشير کشتى و فرزندانشان را به آتش گرسنگى بسوختى؛ حق سبحانه آيه شريفه نازل فرمود: «1»