اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَقَد أَخَذناهُم بِالعَذاب‌ِ فَمَا استَکانُوا لِرَبِّهِم وَ ما يَتَضَرَّعُون‌َ (76)
و هر آينه گرفتيم آنها را به عذاب و بليات دنيوي پس رو بخداوند خود نمي‌روند و خدايي نمي‌شوند و تضرع در خانه خدا نميکنند، انسان در ناز و نعمت که هست غفلت او را مي‌گيرد و غرق هوي و هوس مي‌شود، و اما در مورد بليات بسا متوجه مي‌شود يا مرضي باو متوجه مي‌شود يا گرفتاري بر او پيش ميآيد يا دچار ظالمي مي‌شود و تضرع و زاري ميکند و خدا خدا ميگويد و رو بخدا مي‌رود و نذر و نياز ميکند، لکن اينکه کفار حتي اگر هزار گونه بلاهم بآن‌ها رو آورد مثل قتل و غارت و قحطي و امراض سخت مع ذلک توجه ندارند که اينکه بلاها در اثر اعمال زشت و کفر و ضلالت آنها است و مي‌گويند: روزگار هميشه اينکه نحو بوده يک روز خوشي دارد يک روز ناراحتي پيشينيان هم همين نحو بودند
جلد 13 - صفحه 439
(قالُوا قَد مَس‌َّ آباءَنَا الضَّرّاءُ وَ السَّرّاءُ فَأَخَذناهُم بَغتَةً وَ هُم لا يَشعُرُون‌َ) اعراف آيه 93.
(وَ لَقَد أَخَذناهُم بِالعَذاب‌ِ) به عقوبات دنيوي بلکه بخود آيند و متنبه شوند.
(فَمَا استَکانُوا لِرَبِّهِم) متواضع و منقاد نمي‌شوند در پيشگاه احديت.
(وَ ما يَتَضَرَّعُون‌َ) تضرع مبالغه در سؤال است که الحاح و التجاء و اصرار است يعني در پيشگاه احديت تذلل و خضوع و خشوع ندارند و از او درخواست دفع عذاب نميکنند.