تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
حَتَّى إِذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَدِيدٍ إِذا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ (77)
اين تمادى در عناد و انکار، دأب آنها بود:
حَتَّى إِذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَدِيدٍ: تا اينکه بگشاديم بر ايشان نوعى ديگر از عذاب سخت را که آن گرسنگى باشد، و سختى آن از کشتن و اسيرى بيشتر است. يا تا زمانى که بگشاديم بر آنها درى از عذاب جهنم را در آخرت.
در مجمع- از حضرت باقر عليه السّلام مروى است که اين عذاب شديد در رجعت باشد. «1» إِذا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ: در آن هنگام ايشان در آن عذاب نااميدان و فروماندگان و اندوهناک و سرگردانند تا به حدى که اغنياء و اشرافشان از تو طلب عاطفت نمايند.