اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
بَل أَتَيناهُم بِالحَق‌ِّ وَ إِنَّهُم لَکاذِبُون‌َ (90)
بلکه امديم ما آنها را به حق و صدق و محققا آنها هر آينه دروغ گويانند (بَل أَتَيناهُم) آمدن رسول و کتاب قرآن و معارف الهيه و عقايد دينيه و اخلاق حميده و اعمال صالحه.
(بِالحَق‌ِّ) که تمام آنها مطابق با واقع و مصالح دنيويه و اخرويه و صحيح و درست و بجا و بموقع و عين صلاح بوده، حق مقابل باطل است و يکي از اسماء الهيه حق است، اشاره به مقام واجب الوجوديست ثابت و محقق بوده و هست، چنانچه اللّه اسم ذات مستجمع جميع کمالات و منزه از جميع نواقص امکانيست و هو اشاره به مقام غيب الغيوبي است که در تصور احدي نمي‌آيد زيرا معرفت اشياء منوط به تصور است در ذهن که ماهيات را سلب وجود خارجي کنيد و وجود ذهني باو دهيد و الا بوجود خارجي ممکن نيست در ذهن درآيد و حضرت اله ماهيت ندارد و سلب وجود از او نمي‌شود چون صرف وجود است و سلب وجود عدم صرف است و انبياء تماما بر حق بودند و فرستاده حضرت باري و کتب آسماني تمام حق است از جانب او نازل شده و دستورات ديني تمام حق است عين صلاح است و از طرف او آمده است.
(ما ضَل‌َّ صاحِبُکُم وَ ما غَوي وَ ما يَنطِق‌ُ عَن‌ِ الهَوي إِن هُوَ إِلّا وَحي‌ٌ يُوحي عَلَّمَه‌ُ
جلد 13 - صفحه 455
شَدِيدُ القُوي) و النجم آيه 2 الي 5 و هر چه بر خلاف حق است باطل است.
(وَ إِنَّهُم لَکاذِبُون‌َ) اينکه کفار و مشرکين آنچه ميگويند باطل و دروغ است که از براي خدا شريک قرار دادند و ملائکه را دختران خدا گفتند و آدم و عزيز و عيسي را پسران خدا فرض کردند و انبيا را تکذيب کردند و معجزات آنها را سحر پنداشتند و دستورات آنها را بيهوده شمردند و معاد را منکر شدند و تقليد آباء خود را نمودند با هزار عيب ديگر.