تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ أُولئِکَ مِنَ الصَّالِحِينَ (114)
«1» جامع احاديث الشيعه، جلد 7، صفحه 104، حديث 17 (فراز اوّل حديث با اندکى تفاوت آمده است)
«2» ثواب الاعمال، صفحه 64، حديث 8 (طبع مکتبة الصدوق)
«3» جامع احاديث الشيعه، جلد 7، صفحه 108، حديث 32.
«4» وسايل الشيعه، جلد 5، صفحه 268، باب 39، حديث اوّل، جلد 11، صفحه 140، حديث 2.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 218
بعد از آن اوصاف ديگر ايشان را فرمايد:
صفت اول: يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ: ايمان حقيقى آرند به يگانگى ذات و صفات سبحانى، و ثبات و استقامت نمايند بر آن. صفت دوم: وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ: و تصديق قلبى داشته باشند به روز آخرت که قيامت باشد. صفت سوم: وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ: و امر مى‌کنند مردم را به تصديق نبوت حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و تمام مأمورات شرعيه. صفت چهارم: وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ: و نهى مى‌کنند از تکذيب آن حضرت و تمام منهيات الهيه. صفت پنجم: وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ: و سرعت نمايند در بجا آوردن خيرات و مبرات و آنچه موجب سعادت باشد. وصف ايشان بخصوص اين صفات، جهت آنست که ضد اوصاف يهود است، زيرا آنها منحرفند از حق و تهجد ننمايند و مشرک به خدا و ملحدند به صفات او و عدم اعتقاد حقيقى به قيامت، و امر به معروف و نهى از منکر ننمايند و اقدام به خيرات را تکاهل دارند، لکن جماعت موصوفه در آيه شريفه، داراى صفات حسنه و سر آمد اقران خود گرديدند. وَ أُولئِکَ مِنَ الصَّالِحِينَ: و آن گروه قائمه موصوفه به صفات مذکوره، از جمله شايستگان و صلحا هستند، يعنى افعال و احوال آنها پسنديده درگاه سبحانى است.
تنبيه: چون آيات قرآنى عبرت به عموم لفظ است نه خصوص سبب، بنابراين شامل است کسانى را که از اين امت مرحومه متّصف به صفات مذکوره باشند و آنان از شايستگان درگاه الهى محسوب خواهند بود.