1- خداوند، کار عبث و بيهوده نمى‌کند. «فَتَعالَى اللَّهُ»
2- حکومت حقّ، از آن خداست. «الْمَلِکُ الْحَقُّ»
3- هستى، تحت تربيت و مديريّت الهى است. «رَبُّ الْعَرْشِ» و در جاى ديگر مى‌خوانيم: «بِرَبِّ النَّاسِ»، «رَبِّ الْعالَمِينَ»* و «رَبُّ کُلِّ شَيْ‌ءٍ»
4- شرک، هر چه باشد محکوم است. «يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً»
«1». انعام، 135.
«2». يونس، 17.
«3». يونس، 77.
«4». مؤمنون، 117.
«5». يونس، 69.
جلد 6 - صفحه 138
5- مشرک منطق ندارد. «لا بُرْهانَ لَهُ» (عقائد و رفتار انسان بايد بر اساس دليل و برهان باشد)
6- پيامبر معصوم نيز به رحمت و مغفرت خداوند نياز دارد. «قُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ»
7- در دعا، ستايش از خدا را فراموش نکنيم. «رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ»
«الحمدللّه ربّ العالمين»
جلد 6 - صفحه 141
سوره‌ى نور
اين سوره شصت و چهار آيه دارد و در مدينه نازل شده است.
علّت نام‌گذارى اين سوره به «نور»، آيه‌ى سى‌وپنج آن است که خداوند را به عنوانِ نور آسمان‌ها و زمين معرّفى مى‌کند.
از آنجا که در اين سوره سفارش‌هاى بسيار در مورد رعايت عفّت و پاکدامنى صورت گرفته، در روايات نسبت به فراگيرى و قرائت اين سوره توسط زنان، تأکيد شده است.
احکام مجازات مردان و زنان زناکار و کسانى که به زنان پاکدامن تهمت زنا بزنند، همچنين ماجراى معروفِ «افک»، حکم حجاب و رعايت پاکدامنى براى جلوگيرى از انحرافات، ديگر موضوعاتى است که اين سوره به آنها مى‌پردازد.
جلد 6 - صفحه 142
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان