اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
بِسم‌ِ اللّه‌ِ الرَّحمن‌ِ الرَّحِيم‌ِ
کهيعص «1»
کلام در اينکه جمله در دو مقام واقع ميشود.
اوّل در فضيلة اينکه سوره مبارکه در برهان از إبن بابويه مسندا از حضرت صادق عليه السّلام
(قال من ادمن قراءة سورة مريم لم يمت حتي يصيب منها ما يغنيه في نفسه و ماله و ولده و کان في الاخرة من اصحاب عيسي بن مريم و اعطي من الاجر مثل ملک سليمان إبن داود في الدنيا
و نيز از آن حضرت روايت کرده فرموده
(من کتبها و جعل في زجاج ضيّق الرأس و جعلها في منزله کثر خيره في منامه کما يري اهله في منزله و اذا کتبت علي حائط البيت منعت طوارقه و حرمت ما فيه و اذا شربها الخائف امن باذن اللّه تعالي
و از خواص القرآن از پيغمبر صلّي اللّه عليه و اله حديث مفصّلي نقل کرده و چون سند نداشت ما نقل نکرديم.
اما مقام دوّم در اول سوره بقره گفتيم که اينکه حروف مقطّعه قرآن رموزيست بين خداوند و رسولش و هر چه بگوئيم تفسير برأي است و در بعض اخبار اشاره بقضاياي کربلا است کاف کربلاء ها هلاک عترت يا يزيد عين عطش ابي عبد اللّه صاد صبر ابي عبد اللّه و در بعض اخبار اشار باسماء مقدسه الهيه کافي هادي ذو الايادي عالم صادق الوعد و غير اينها از اخبار و ما بايد علم آن را بخداوند متعال و رسول اکرم و ائمه اطهار محول کنيم مسلما اينکه حروف از متشابهات قرآن است و هر چه هر که بگويد مصداق فِي قُلُوبِهِم زَيغ‌ٌ ميشود.
415