اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ذِکرُ رَحمَت‌ِ رَبِّک‌َ عَبدَه‌ُ زَکَرِيّا «2»
اينکه سوره مبارکه ياد آوريست رحمة پروردگار تو بنده خود را زکريّا ذِکرُ رَحمَت‌ِ رَبِّک‌َ خبر مبتداء محذوف است اشاره به اينکه اينکه سوره مبارکه يک قسمت تفضلاتي که خداوند در حق زکريّا فرموده اولا در نسب زکريّا در مجمع البحرين از نسل يعقوب إبن اسحق شمرده و در برهان از علي بن ابراهيم او را رئيس احبار دانسته و عيال او را اخت مريم مادر عيسي عليه السّلام دانسته و او را از رؤساء بني اسرائيل و بنو ملوک آنها گفته و مشمول تفضلات الهي و يکي از انبياء بزرگ بني اسرائيل بود و از اولاد سليمان بن داود عليه السّلام بود و سن مبارکش نود و نه سال رسيد عَبدَه‌ُ زَکَرِيّا مقام عبوديت بالاترين مقام است حتي از مقام نبوت و رسالت بالاتر است چنانچه در تشهد نماز اول شهادت بعبوديت ميدهي سپس شهادت برسالت و اشهد ان محمّدا عبده و رسوله بلکه رسالت يکي از شئون عبوديت است و از امير المؤمنين است که در مقام مناجات عرض کرد.
کفاني فخرا ان اکون لک عبدا و کفاني عزا ان تکون لي ربا
و کسي باين مقام نائل نميشود مگر آنکه هيچگونه اختياري بر خود و ديگران قائل نشود و در تحت اختيار مولاي خود باشد و تحت اوامر او.
عَبداً مَملُوکاً لا يَقدِرُ عَلي شَي‌ءٍ نحل آيه 77 و بنده اگر بوظائف عبوديت خود رفتار کرد البته مولي هم بوظايف مولوية خود عمل ميفرمايد.
در حديث قدسي است
عبدي اطعني حتي اجعلک مثلي انا اقول لشي‌ء کن فيکون و انت تقول لشي‌ء کن فيکون
و البته انبياء و اوصياء و مقربان درگاه ربوبيت اينکه مقام را بيشتر و بهتر حيازت کرده‌اند حتي بجايي ميرسند که در حق آنها ميفرمايد نِعم‌َ العَبدُ إِنَّه‌ُ أَوّاب‌ٌ ص آيه 30 در حق سليمان و آيه 44 در حق ايوب عليهما السّلام.
416