تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ (116)
«1» سوره حجرات، آيه 14.
«2» نهج البلاغه، خطبه 193.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 220
بعد از وصف مؤمنان پرهيزکار، وصف کافران تبه روزگار را فرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا: بدرستى که آنان که کافر شدند به خدا و پيغمبر و قرآن، لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ: هرگز باز ندارد مالهائى که به رشوه دهند، يا بى‌نياز نسازد ايشان را مطلق اموال که همه عمر را صرف تحصيل آن نموده‌اند، وَ لا أَوْلادُهُمْ: و نه فرزندان ايشان که به اعانت و امداد آنها پشتيبانى دارند، مِنَ اللَّهِ شَيْئاً: از عذاب خدا هيچ چيز را.
نکته: ذکر «شى‌ء» دلالت بر نفى عام دارد، يعنى هيچ چيز از اموال و اولاد نفع به آنها نرساند و ايشان را از عذاب نرهاند. و تخصيص اموال و اولاد، جهت آنست که اين هر دو، عزيزترين و عمده‌ترين اشياء هستند. هرگاه با وجود کثرت و اعتماد و استظهار بر آن فايده ندهد، پس غير آن به طريق اولى فايده و نفع نخواهد داد.
وَ أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ: و آن گروه کافران، ملازمان، آتش جهنم باشند، هُمْ فِيها خالِدُونَ: ايشان در آن آتش و عذاب، دائم و ثابت باشند و خلاصى براى آنها نخواهد بود.
تنبيه: آيه شريفه عام است نسبت به تمام کفار و مکذبان حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و قرآن، در هر عصر و زمان تا روز قيامت و وعيد است براى آنان.