تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَکاةً وَ کانَ تَقِيًّا «13» صفت سوم يحيى: وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا: 1- و عطا شده بود رحمتى و عطوفتى از نزد ما. 2- رأفت و رقت قلب او به بندگان تا به آن سبب ايشان را به طاعت خدا خواند و از معصيت دور گرداند. 3- محبت و دوستى از ما به او. 4- کمال تحنن و تعطف ما به او، چه تحنن حق تعالى به او بر وجهى بود که اگر گفتى يا رب، جواب لبيک به او مرحمت شدى؛ چنانچه از حضرت امام محمد باقر عليه السلام مروى است در کافى از آن حضرت سؤال شد آيه‌ «وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا» فرمود: تحنن اللّه. سئل فما بلغ من تحنّن اللّه؟ قال کان اذا قال يا ربّ قال‌ «1» مجمع البيان ج 3 ص 506 بنقل از عياشى. «2» سوره مائده آيه 54. «3» تفسير برهان ج 3 ص 6- مجمع البيان ج 3 ص 506. «4» همان مدرک. جلد 8 - صفحه 153 اللّه عزّ و جلّ لبّيک يا يحيى‌ «1» صفت چهارم‌ وَ زَکاةً: و داديم او را عمل پاکيزه، يعنى به لطف الهى از زمان کوچکى تا آخر عمر پاکيزه بود از تمام خبائث و معايب. 1- مراد آنکه او در پاکيزگى مهتدى بود به هدايت الهى نه آنکه پاکيزگى او از فعل خدا بود. 2- مراد پاکيزگى است مر کسى را که قبول دين او کند. 3- مراد اخلاص دين او. 4- تزکيه او به اشتهار حسن ثنا و ستايش بر او، چنانکه شهود به شهادت مزکى البته معرى باشند از تهمت. صفت پنجم: وَ کانَ تَقِيًّا: و بود ترسنده و پرهيزکار از جميع مناهى، و مطيع و مخلص سبحانى در تمام حالات تا به حدى که هيچ خطيئه‌اى در خاطر او خطور ننمود، چه جاى آنکه آن را بجا آورد.