تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّکِ لِأَهَبَ لَکِ غُلاماً زَکِيًّا «19»
جبرئيل چون اضطراب مريم را مشاهده نمود:
قالَ إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّکِ: گفت جز اين نيست که من فرستاده پروردگار تو هستم، يعنى خدائى که به ذات او پناه مى‌برى مرا بسوى تو فرستاده. لِأَهَبَ لَکِ غُلاماً زَکِيًّا: تا ببخشم تو را، يعنى سبب و واسطه شوم در آنکه خداوند سبحان ببخشد به تو پسرى پاکيزه از ادناس شرک و معصيت و پرهيزکار و پارسا باشد. يا نمو و ترقى کننده در کارهاى شايسته پسنديده. ابن عباس گفته: مراد به زکى پيغمبر باشد، و بنابراين تسميه نبى به زکى از قبيل تسميه ملزوم است به اسم لازم.