تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْکَ إِنْ کُنْتَ تَقِيًّا «18»
چون مريم آن صورت را ديد، پناه به خداى تعالى برده:
قالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ: گفت: بدرستى که من پناه مى‌برم به خداى بسيار بخشنده و معتصم به او مى‌شوم. مِنْکَ: از نزد تو، پس از نزد من بيرون رو.
إِنْ کُنْتَ تَقِيًّا: اگر هستى تو پرهيزکار. مراد مريم از اين سخن ترهيب و تخويف او بود، زيرا پناه بردن به رحمان از پرهيزکار، موجب ارتداع و منع او مى‌شود از چيزى که سبب سخط الهى باشد، به خلاف شقى (نظير اينست که به کسى بگويند ان کنت مؤمنا فلا تظلمنى- اگر تو مؤمن هستى پس ظلم نکن مرا) پس حقيقت معنى آنکه: اگر تو به صفت ورع و تقوى آراسته‌اى و به سمت خشيت پيراسته‌اى و خداترس هستى، متعظ و متذکر شود و از نزد من بيرون رو
«1» رجوع شود: حياة القلوب، چاپ جاويدان ج 1، ص 389- 387، باب بيست و هفتم؛ احقاق الحق ج 10 ص 26- 25؛ جنّة العاصمه ص 56- 50؛ فاطمة الزهراء عليها السلام از ولادت تا شهادت ص 70- 64؛ انوار المواهب ص 109- 107 و ص 124- 117.
«2» مودة القربى، مودة 11 (در ضمن ينابيع المودة) صفحه 260.
جلد 8 - صفحه 160
و گرد من نگرد. از حضرت امير المؤمنين عليه السلام مروى است که: علمت انّ التّقى ينهى التّقىّ عن المعصية دانسته‌ام که پرهيزکارى نهى مى‌کند پرهيزکار را از نافرمانى «1». حاصل اين کلام غايت مبالغه است در عفاف، يعنى اگر پرهيزکارى، من از تو پناه به خدا مى‌برم، چه جاى آنکه چنين نباشى.
2- نزد بعضى «ان» حرف نفى است و معنى آنکه: نيستى تو پرهيزکار که به استحلال نظر به سوى من مى‌کنى و با من اراده خلوت دارى.
3- بعضى گفته‌اند که «تقى» نام فاسقى شرير بود در آن زمان که متعرض زنان مى‌شد و بعکس او را اين نام نهاده بودند. مريم قصه او را شنيده بود، گمان کرد او باشد، به خدا پناه برد.