تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّکُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ (36)
بعد از آن حبيب خود را به دعوت بندگان امر مى‌فرمايد:
وَ إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّکُمْ: بدرستى که خداى به حق، پروردگار من و پروردگار شماست. فَاعْبُدُوهُ: پس بپرستيد او را و به عبادت غير او مشغول مشويد. هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ: اينست راه راست که رساننده است به منازل رضوان و مکان غفران.
تبصره: آيه شريفه جامع است حکمت نظرى و عملى را، زيرا جمله اولى اشاره است به استکمال قوه نظريه به اعتقاد حق و صدق که آن غايت توحيد است. و جمله ثانيه اشعار است به استکمال قوه عمليه که آن ملازمت طاعت و عبادت و بجا آوردن اوامر و اجتناب از نواهى سبحانى. و جمله ثالثه آگاهى است که جمع ميان اين دو امر مذکور طريقى است با استقامت که به هيچ وجه در آن اعوجاج و انحرافى نباشد. بنابراين عقل حکم نمايد به متابعت آن و ثبات قدم در آن، و باطن اين صراط مستقيم آل محمد عليهم السلامند، و احاديث بسيار از طريقين وارد شده.
چنانچه در فرائد السمطين حموينى به اسناد خود از حضرت باقر (عليه السلام) روايت نموده که فرمود: نحن خيرة اللّه و نحن الطّريق الواضح و الصّراط المستقيم الى اللّه تعالى. يعنى مائيم برگزيدگان خدا و مائيم راه روشن
«1» نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبه 228 صفحه 746.
جلد 8 - صفحه 181
و راه راست به سوى خداى تعالى «1».