تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اذْکُرْ فِي الْکِتابِ إِبْراهِيمَ إِنَّهُ کانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا (41)
بعد از ذکر احوال يحيى و زکريا و مريم و عيسى، شرح حال حضرت ابراهيم را بيان مى‌فرمايد:
وَ اذْکُرْ فِي الْکِتابِ إِبْراهِيمَ: و ياد کن اى پيغمبر براى قوم خود در قرآن قصه ابراهيم عليه السلام را که همه اهل ملل و اديان به فضل او مقرّ و معترفند و مشرکان عرب به فرزندى او مباهات مى‌کنند، پس آنها را از توحيد او خبر ده و بگو به ايشان که: إِنَّهُ کانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا: بدرستى که او بود بسيار راست گوينده و تصديق نماينده و پيغمبر. مراد از صديق آنکه از فرط صدق او که ملاک امر نبوت است، و کثرت آنچه تصديق به آن نموده از غيوب الهى و آيات و رسل و کتب سبحانى، و هميشه در اقوال و افعال امور اعتقاديه صادق و مصدق بود.