1- هم از گناهکار جدا شويم و هم از گناه، زيرا کناره‌گيرى از منحرفان، زمانى مؤثر است که با کناره‌گيرى از انحراف همراه باشد. «أَعْتَزِلُکُمْ وَ ما تَدْعُونَ- اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ»
2- فرزند صالح، پاداش مجاهدت‌هاى والدين است. فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ ... وَهَبْنا
3- اگر غير خدا را رها کنيم، امدادهاى الهى مى‌رسد. فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ ... وَهَبْنا
4- مهم‌تر از فرزند، مقام معنوى اوست. «وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ کُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا»
5- نوه‌ى انسان نيز از الطاف الهى است. «وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ» (يعقوب نوه‌ى ابراهيم بود.) «3»
6- نبوّت، مقامى است که خداوند تعيين مى‌کند. «جَعَلْنا نَبِيًّا»
7- يک حرکت الهى از يک پدر بزرگ، نسلى را در رحمت الهى غرق مى‌کند.
اعْتَزَلَهُمْ ... وَهَبْنا لَهُ
8- هر کس، هرچه دارد از خداست. وَهَبْنا ... جَعَلْنا ... رَحْمَتِنا
9- رحمت خداوند به قدرى وسيع است که انبيا هرچه دريافت مى‌کنند، تنها گوشه‌اى از آن است. «مِنْ رَحْمَتِنا»
10- محبوبيّت وخوشنامى، از الطاف الهى است. «جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ» (مقام ابراهيم به جايى رسيد که همه‌ى مشرکان ويهوديان ومسيحيان مى‌گفتند: ابراهيم از ماست.)
«1». صافّات، 109.
«2». نساء، 125.
«3». «فبشّرناها باسحق و من وراء اسحق يعقوب» هود، 71.
جلد 5 - صفحه 280
11- دعاى مردان خدا مستجاب است. (ابراهيم از خدا نام نيک خواست «وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ» در اين آيه مى‌فرمايد: «جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا»