تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ نادَيْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ وَ قَرَّبْناهُ نَجِيًّا (52) صفت سوم: وَ نادَيْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ‌: و ندا فرموديم موسى را به گفتار (يا مُوسى‌ إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ) «2» از ناحيه کوه زبيرا که طرف راست موسى عليه السلام بود. يا جانب ميمون مبارک، اول از يمين مأخوذ، و دوم از يمن است. مراد آنکه ايجاد سخن کرديم در شجره‌اى که در کوه طور بود تا موسى شنيد آن را از جانب ما. صفت چهارم: وَ قَرَّبْناهُ نَجِيًّا: و نزديک گردانيديم او را به درگاه قرب خود در حالتى که راز گوينده بود با ما. مراد از قرب، تشريف است به منزلت و مکانت در مناجات، نه منزل و مکان. نزد بعضى مراد علو و ارتفاع است، چنانچه از ابن عباس نقل شده که حضرت موسى را بلند گردانيدند و از آسمانى به آسمانى بردند تا بجائى رسيد که صداى الواح که تورات به آن نوشته مى‌شد شنيد «3».