تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اذْکُرْ فِي الْکِتابِ مُوسى إِنَّهُ کانَ مُخْلَصاً وَ کانَ رَسُولاً نَبِيًّا (51)
وَ اذْکُرْ فِي الْکِتابِ مُوسى: و ياد کن اى پيغمبر در قرآن قصه موسى را، بعد وصف فرمايد او را به صفات چهارگانه:
اول: إِنَّهُ کانَ مُخْلَصاً: بدرستى که موسى موحدى بود پاک و صاف و خالص از ادناس نقايص که عبادتش پاک بود از ريا و شرک. يا از جميع جهات متوجه حضرت ربوبيت بود، و نفس او از تعلق به غير حق تعالى پاک و پاکيزه بود.
صفت دوم: وَ کانَ رَسُولًا نَبِيًّا: و بود فرستاده شده از نزد حضرت عزت و خبر دهنده خلق از جانب حضرت احديت.
نکته: تقديم رسول به جهت آنست که اخصّ و اعلى باشد، و اهل معانى در وجه تقديم گفته‌اند که حق سبحانه اول او را فرستاد، پس او خلق را خبر داد.
تفسير لوامع- به سند صحيح، زراره از حضرت امام محمد باقر عليه السلام:
انّه سئل عن هذه الاية ما الرّسول و ما النّبىّ؟ فقال النّبىّ الّذى يرى فى منامه و يسمع الصّوت و لا يعاين الملک و الرّسول الّذى يسمع الصّوت و يرى فى المنام و يعاين الملک پرسيد معنى رسول و نبى را. فرمود: نبى آنست که در خواب مى‌بيند و صداى ملک را مى‌شنود و ملک را نبيند. و رسول آنست که صداى ملک را مى‌شنود و ملک را نيز مى‌بيند. پرسيد: منزلت امام چيست؟ فرمود: صداى ملک
«1» تفسير برهان ج 3 ص 14.
جلد 8 - صفحه 195
را شنود و او را نبيند «1».