تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تِلْکَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ کانَ تَقِيًّا (63) تِلْکَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ‌: آن بهشت که ذکر کرديم، بهشتى است که ميراث مى‌دهيم. مِنْ عِبادِنا مَنْ کانَ تَقِيًّا: از بندگان خود هر که را که پرهيزکار باشد، يعنى باقى مى‌گذاريم آن را برايشان به جهت تقواى آنان، چنانچه بر وارث مال مورث باقى مى‌ماند. و وراثت اقوى لفظى است مستعمل در تملک و استحقاق، زيرا در عقب آن نسخ و استرجاع نيست و به رد و اسقاط زوال نيايد. نزد بعضى مراد آنکه: منازل کفار را که براى ايشان در بهشت بوده بر تقدير طاعت، و ايشان خود را به کفر محروم کردند از آن، به اهل تقوى دهيم به جهت زيادتى در کرامت و مزيت مرتبت؛ چنانچه در روايت صحيحه وارد شده که: خداى تعالى براى هر بنده مکلف، جائى مقرر فرموده هم در بهشت و هم در جهنم، و چون مکلف ايمان و طاعت اختيار کند، مکان جهنمى او را به کافر دهند، و محل بهشتى کافر را به متقيان مرحمت نمايد. «1» تفسير برهان ج 3 ص 19 و 18. جلد 8 - صفحه 207