تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا (65)
بعد از آن بيان امتناع نسيان را نسبت به ذات خود فرمايد:
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: ذات الهى پروردگار آسمانها و زمين. وَ ما بَيْنَهُما: و آنچه ميان آنهاست، يا پروردگار آسمان و زمين و پرورنده اهالى آن نشايد که فراموش کار باشد. فَاعْبُدْهُ: پس ذات احديت او را پرستش نما.
وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ: و شکيبا باش مر پرستش او را. يعنى چون دانستى که تو را يا اعمال بندگان را فراموش نفرمايد، بر عبادت خود ثابت قدم باش و به ناملايمات کفار و شدائد اطاعت دلتنگ مشو.
بعد از تقرير امر به عبادت، انکار مثليت و اثبات يگانگى ذات خود فرمايد که: هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا: آيا مى‌دانى براى خدا مانندى که او را اله توان گفت يا همنامى؟ يعنى نمى‌دانى ذاتى را غير از ذات احديت اللّه نام بوده باشد. و اين از جمله سطوات آثار الهى است که هيچکس از مشرکان معبود خود را اللّه نام ننهاده، بلکه آن را اله گفته‌اند. يا مى‌دانى احدى را ناميده شود اللّه خالق رازق محيى مميت قادر بر جزاى ثواب و عقاب، سواى ذات احديت پروردگار تا او را عبادت کنى؟ پس چون ندانى اين را، ملزم و ملازم شو به پرستش او سبحانه، زيرا چاره نيست از تسليم امر الهى و امتثال فرمان سبحانى.