تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ أَ إِذا ما مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا (66)
جلد 8 - صفحه 209
شأن نزول: ابى بن خلف جمحى با وليد بن مغيره روزى خدمت حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله آمد و بر سبيل انکار و استهزا گفت: آيا چون بميرم مرا از گور زنده کنند؟ به روايتى استخوانهاى پوسيده ريز شده ميت را به دست گرفته حضور حضرت بر دست ماليد تا خاک شد و دميد در آن تا همه مانند گرد شد و به طريق استبعاد گفت: تو ادعا مى‌کنى اين زنده شود؟ حق تعالى رد قول او را نموده، اين آيه نازل فرمود: «1» وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ: و مى‌گويد آدمى، يعنى ميان آدميان کسانى هستند که گويند. أَ إِذا ما مِتُ: آيا در وقتى که بميرم. لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا: هر آينه زود باشد بيرون آورده شوم از خاک يا از حالت مردن در حالتى که زنده باشم، يعنى چگونه تواند بود که زنده شوم و از خاک بيرون آيم و از حالت ممات به حيات آيم؟