اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنِّي أَنَا رَبُّک‌َ فَاخلَع نَعلَيک‌َ إِنَّک‌َ بِالوادِ المُقَدَّس‌ِ طُوي‌ً «12»
محققا من خود پروردگار تو هستم پس بيرون کن نعلين خود را بدرستي که تو بوادي مقدّسي هستي که نام او طوي است.
(إِنِّي أَنَا رَبُّک‌َ) با سه تاکيد ان و تکرار متکلم انّي انا و جمله اسميه ربک رب تربيت کننده که مربي بکسر باشد ترا که مربي بفتح باشد و اطلاق بر مالک هم ميشود مي‌گويي رب‌ّ الدار و رب الاهل خداوند مالک کل است (لِلّه‌ِ مُلک‌ُ السَّماوات‌ِ وَ الأَرض‌ِ) خالق آنها موجد آنها نگهبان آنها تربيت کننده آنها است.
(فَاخلَع نَعلَيک‌َ) يک نوع تواضع است که انسان در اماکن متبرکه مثل مساجد و اعتاب ائمه اطهار و حضور بزرگان خلع نعلين کند و حافيا برود ماشيا و شايد تأويلش قطع علاقه زن و فرزند باشد.
(إِنَّک‌َ بِالوادِ المُقَدَّس‌ِ) قدس خالي از عيب و نقص است مي‌گويي سبوح قدوس و انسان تارک معاصي را مقدّس ميشماري و اراضي که خالي از کثافات باشد و روي او معاصي نشده باشد و خار و خس در او روئيده نشده باشد و برکات الهي در او نازل شده باشد مقدس است.
(طُوي‌ً) وادي است که فعلا بيت المقدس نام نهاده‌اند.
14