تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنَا اخْتَرْتُکَ فَاسْتَمِعْ لِما يُوحى «13»
وَ أَنَا اخْتَرْتُکَ: و من برگزيدم تو را براى رسالت و براى کلامى که تو را مخصوص گردانيدم.
«1» تفسير برهان، ج 3، ص 34 و 33.
جلد 8 - صفحه 251
تبصره: آيه شريفه دال است بر آنکه نبوت حاصل نگردد به استحقاق، هر چند شخص کامل و داراى ملکات فاضله باشد، بلکه به اختيار خداوند است و فرمايش «وَ أَنَا اخْتَرْتُکَ» صريح است بر اينکه موسى را منصب نبوت حاصل شد به جهت آنکه حق تعالى او را برگزيد به رسالت در اولين مرتبه.
بيان ديگر: خلافت الهيه مانند نبوت و امامت که منصب عظمى و غايت قصوى باشد، مقام تخصص و تعيّن دارد از جانب ذات احديت، و هيچکس را در آن دخالتى نخواهد بود و آيات شريفه (أَنَا اخْتَرْتُکَ) خطاب به موسى، و آيه (يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناکَ خَلِيفَةً) «1» نسبت به داود عليه السلام، و آيه (إِنِّي جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً) «2» نسبت به حضرت ابراهيم عليه السلام، اثبات اين مدعا را نمايد.
فَاسْتَمِعْ لِما يُوحى: پس گوش فرا دار مر آن چيزى را که وحى کرده مى‌شود به تو. خاطر موسى را آگاه فرمايد به اين که امر عظيم خطيرى توجه به تو يافته، پس تمام همت خود را مصروف به آن دار.
تنبيه: فرمايش «وَ أَنَا اخْتَرْتُکَ» دليل است بر نهايت لطف و رحمت حق تعالى، و فرمايش «فَاسْتَمِعْ لِما يُوحى» دال است بر نهايت هيبت و جلالت خداوند عز و جل. پس نتيجه آنکه موسى عليه السلام را از لفظ اول غايت اميدوارى حاصل، و از لفظ دوم نهايت خوف وارد آمد.