تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْنِي وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْرِي «14» بعد از آن بيان وحى را فرمايد: إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ‌: بدرستى که منم خداى تعالى، مستجمع تمام صفات کماليه و منزه از کليه نقايص. لا إِلهَ إِلَّا أَنَا: نيست خدائى مستحق پرستش و ستايش‌ «1» سوره ص، آيه 26. «2» سوره بقره، آيه 124. جلد 8 - صفحه 252 کردن مگر من. فَاعْبُدْنِي‌: پس بندگى کن مرا. تبصره: علماء به اين آيه شريفه استدلال فرموده‌اند بر اينکه: علم اصول دين مقدم بر فروع دين است، زيرا خداوند توحيد را که اصول دين است مقدم داشته بر عبادت ذات خود که فروع دين است. و ايضا «ف» در (فَاعْبُدْنِي) صريح است که عبادت ذات بارى تعالى واجب است به وجه الهيت، يعنى عبادت خداى تعالى لازم است به جهت آنکه ذات يگانه او سزاوار پرستش باشد فقط، و غير او قابل پرستش نخواهد بود عقلا و سمعا. وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْرِي‌: و بر پاى بدار نماز را به جهت ياد کردن تو مرا تا من تو را به ثنا ياد فرمايم، يا بپاى دار نماز را براى ذکر تسبيح من. نکته: تخصيص به ذکر و افراد آن به امر، به سبب علتى است که مناط اقامه نماز به آنست، و آن تذکر معبود و اشتغال قلب و لسان به ذکر او. على بن ابراهيم قمى- فرمايد: هر گاه فراموش کردى نماز را بعد يادآورى آن را، پس بجاى آور آن را «1». نزد بعضى معنى آنکه: بپاى دار نماز را محض ياد کردن من و خلوص آن و مشوب نبودن آن به ذکر غير من و به قصد ريا و سمعه، يا به جهت آنکه تا ذاکر من باشى نه ناسى، همچنانکه کار مخلصان درگاه است که هيچ چيز ايشان را از ياد من باز ندارد.