تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اضْمُمْ يَدَکَ إِلى جَناحِکَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ آيَةً أُخْرى «22»
جلد 8 - صفحه 259
وَ اضْمُمْ يَدَکَ إِلى جَناحِکَ: ندا رسيد که ضمّ کن و با هم آور دست خود را به سوى پهلوى خود، يعنى دست را زير بغل خود کن. تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ: تا بيرون آيد در حالتى که سفيد باشد و روشن بى‌عيب و علتى و قبحى.
يعنى سفيدى برص نباشد بلکه سفيدى نورانى و درخشندگى خواهد بود. آيَةً أُخْرى: در حالتى که معجزه ديگر باشد که به قدرت ما ظاهر گشته. ابن بابويه (رحمه اللّه) به سندهاى خود از حضرت صادق عليه السلام در معنى «تخرج بيضاء من غير سوء» فرمود: من غير برص؛ يعنى سفيدى برص نبود «1». محمد بن مسلم از حضرت باقر عليه السلام فرمود: حضرت موسى شديد السمره (سرخ و سفيد) بود، بيرون آورد دست خود را از جامه خود نورانى شد براى او دنيا «2».