مراد از وحى در اينجا، الهام و القا بر قلب است، نه آن وحى اصطلاحى که مخصوص پيامبران است. زيرا رسالت، مخصوص مردان است. چنانکه در سوره يوسف، آيه 109 مى‌فرمايد: «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ إِلَّا رِجالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ»
«تابوت» «1» به معناى صندوق و «يم» به معناى درياست و تمام هشت مورد استعمال «يم» در قرآن، در داستان حضرت موسى مى‌باشد.
بر خلاف امروزه که صنعت تنها به ساخت کالاها گفته مى‌شود، قرآن صنعت را هم به کالا گفته «اصْنَعِ الْفُلْکَ»* و هم به تربيت انسانى. «لِتُصْنَعَ عَلى عَيْنِي»
همين که خداوند بر کارى اراده کند، تمام مقدمات آن را نيز فراهم مى‌سازد. در اينجا براى حفظ موسى عليه السلام، به مادرش الهام مى‌کند که فرزندت را به دريا بينداز، به دريا امر مى‌نمايد
«1». مراد از تابوت در داستان طالوت وجالوت درآيه 248 سوره بقره، همين صندوقچه حضرت‌موسى است. «... ان يأتيکم التابوت فيه سکينة من ربّکم وبقيّة ممّا ترک آل‌موسى وآل‌هارون»
جلد 5 - صفحه 341
که صندوق حامل کودک را به ساحل ببر، به قلب دشمن القا مى‌فرمايد که او را بگير و محبّت کودک را نيز در دل او قرار مى‌دهد.
امام باقر عليه السلام فرمود: خداوند چنان محبّتى از موسى در دل مردم انداخت که هر کس موسى عليه السلام را مى‌ديد به او علاقه‌مند مى‌شد. «1»
رمز رسيدن به کمالات، دل کندن از وابستگى‌ها و دوستى‌هاست. «فَاقْذِفِيهِ»
الف: دل کندن از خود؛ ابراهيم حاضر شد در آتش افتد.
ب: دل کندن از همسر؛ ابراهيم همسرش را در مکّه‌ى بى‌آب و گياه گذارد.
ج: دل کندن از نوزاد؛ مادر موسى فرزند خود را در آب افکند.
د: دل کندن از نوجوان؛ ابراهيم حاضر شد اسماعيل را قربانى کند.
ه: دل کندن از شهوت؛ يوسف، درخواست کاميابى همسر عزيز مصر را نپذيرفت.
و: دل کندن از خواب؛ ثواب نماز در دل شب را کسى جز خدا نمى‌داند. «فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ» «2»