تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ لَهُمْ مُوسى‌ وَيْلَکُمْ لا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ کَذِباً فَيُسْحِتَکُمْ بِعَذابٍ وَ قَدْ خابَ مَنِ افْتَرى‌ (61) چون سحره حاضر ساختند سحر خود را براى مقابله به معجزه موسى، حضرت در مقام وعظ برآمد: قالَ لَهُمْ مُوسى‌ وَيْلَکُمْ‌: گفت موسى مر ايشان را بر وجه تهديد: واى بر شما. لا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ کَذِباً: افترا مکنيد و مبنديد بر خداى تعالى دروغ را که آيت و معجزه او را سحر گوئيد و مى‌خواهيد با آن معارضه نمائيد. يا دروغ بر خدا مبنديد به شرکت ديگرى در الوهيت. فَيُسْحِتَکُمْ بِعَذابٍ‌: پس هلاک گرداند و بنياد شما را براندازد و برکند به عذابى که بر شما نازل فرمايد. وَ قَدْ خابَ مَنِ افْتَرى‌: و بتحقيق زيانکار و نااميد شد کسى که افترا و دروغ بست بر خداوند متعال، و امر باطلى را به ساحت کبريائى نسبت داد. تبصره: فخر رازى در تفسير کبير بيان نموده: کسى که افترا و نسبت دروغ به خداى متعال دهد، دو امر براى او حاصل شود: 1- عذاب استيصال در دنيا يا عذاب شديد در آخرت؛ اينست مراد جمله «فيسحتکم بعذاب». 2- حرمان و نااميدى از مقصود او را حاصل گردد، که مراد است از جمله (و قد خاب من افترى) «1».