تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوى (62)
خلاصه چون سحره اين کلام را از حضرت موسى عليه السلام شنيدند، از آن
«1» تفسير کبير فخر رازى، ج 6، ص 68.
جلد 8 - صفحه 289
اعراض نمودند:
فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ: پس گفتگو و مشاوره کردند امر خود را ميان خودشان و به يکديگر گفتند: اين کلام بلاغت نظام، به کلام ساحران نمى‌ماند و شباهتى به آن ندارد. وَ أَسَرُّوا النَّجْوى: و پنهان داشتند راز خود را از ملازمان فرعون. و آخر الامر قرار دادند که اگر موسى بر ما غالب شود متابعت او کنيم و به خداى او ايمان آريم و اطاعت فرعون ننمائيم، و اگر ما بر او غلبه کرديم البته ساحر است و در دست فرعون هلاک خواهد شد.
تنبيه: شخص عاقل منصف اگر چنانچه در امور خود رعايت انصاف را نموده، از حکم عقل سليم تجاوز ننمايد، و اغراض شخصيه و هواهاى نفسانيه و شهوات شيطانيه را کنار گذارد، در هر مرحله‌اى که باشد ارشاد و صلاح را دريابد به اندک تأملى؛ چنانکه سحره فرعون چون بنا گذاردند به رعايت انصاف و ترک عناد و لجاج و بر عزم خود ثابت شدند، لا جرم هدايت يافتند و به سعادت فايز گرديدند، و حال آنکه عمرى به کفر بسر برده بودند. اين دستور کلى است نسبت به هر فرد بشرى در هر عصر و زمانى، لکن کم هستند خردمندان هشيار و دانايان آزموده‌کار.