تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا لَنْ نُؤْثِرَکَ عَلى ما جاءَنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الَّذِي فَطَرَنا فَاقْضِ ما أَنْتَ قاضٍ إِنَّما تَقْضِي هذِهِ الْحَياةَ الدُّنْيا (72)
چون سحره حقيقتا ايمان آورده بودند، لذا با کمال قوت قلب استقامت نموده در مقابل تهديدات فرعون و ابدا انديشه نکرده، در مقام جواب برآمدند:
قالُوا لَنْ نُؤْثِرَکَ: گفتند هرگز مقدم نداريم و اختيار نکنيم. عَلى ما جاءَنا مِنَ الْبَيِّناتِ: بر آن چيزى که آمد ما را از معجزات. سحره بدين کلام، علت ترک نکردن ايمان خود را بيان نمودند که ما تو را اختيار نکنيم بر آنچه آمد ما را از معجزات واضحه و براهين قاهره بر وحدانيت قادر متعال و رسالت حضرت موسى کليم اللّه که قواى بشر از آوردن مثل آن عاجز خواهد بود.
وَ الَّذِي فَطَرَنا: و تو را برنگزينيم بر آن ذاتى که خلق و ايجاد فرمود ما را، و از کتم عدم به عرصه وجود آورد، و نعمت فانيه تو را بر نعم باقيه الهى اختيار نکنيم. نزد بعضى «واو قسم است» يعنى تو را اختيار نکنيم بر آنچه معلوم شد ما را از ادله و حجج و بينات به حق آن خدائى که آفريد ما را. فَاقْضِ ما أَنْتَ قاضٍ: پس حکم کن آنچه را که تو حکم کننده‌اى. يا بکن هر چه مى‌خواهى که ما پرواى آن نداريم.
محققين فرموده‌اند که مقصود سحره از اين کلام اظهار آنست که وعيد و تهديد تو ايمان ما را زايل نکند و ما را باز ندارد از حق و علم و عمل، تو هر چه خواهى کن. اين کاشف است از قوت ايمان ايشان که جرئت به اين کلام نمودند، و البته مؤمن حقيقى بايد قوى دل و محکم باشد در ايمان و به تهاجم ابتلا، متزلزل نگردد. إِنَّما تَقْضِي هذِهِ الْحَياةَ الدُّنْيا: اينست و جز اين نيست تو حکم کنى و بجا مى‌آورى به سبب سلطه خود در اين زندگانى دنيا، و در آخرت تو را سلطه و حکمى نيست، بلکه محکوم هستى.
جلد 8 - صفحه 299