1- کسى که توبه نکند، مجرم محشور مى‌شود. «مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً» (ساحران گفتند: ما ايمان آورديم تا خدا توبه‌ى ما را بپذيرد وما را ببخشد، سپس گفتند:
هرکس مجرم نزد خدا آيد، يعنى بدون ايمان و توبه از کردار گذشته، جهنّم جايگاه اوست.)
2- از گناه بدتر، گناهکار مردن است. «يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً»
3- انسان بايد ايمان خود را تا آخر عمر حفظ کند. «يَأْتِهِ مُؤْمِناً»
4- انسان در انتخاب عقيده آزاد است. مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً ... مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً
5- ايمان از عمل صالح جدا نيست. «مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ»
6- مؤمن واقعى، عامل به هر کار صالحى است. «عَمِلَ الصَّالِحاتِ»
7- بهشت داراى سلسله مراتب است. «الدَّرَجاتُ الْعُلى»
8- تزکيه، کليد بهشت است. «وَ ذلِکَ جَزاءُ مَنْ تَزَکَّى»
9- مؤمن، اهل خودسازى وتزکيه است. مُؤْمِناً ... لَهُمُ الدَّرَجاتُ ... جَزاءُ مَنْ تَزَکَّى
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 368