تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقاً فِي الْبَحْرِ يَبَساً لا تَخافُ دَرَکاً وَ لا تَخْشى (77)
چون فرعون از ديدن معجزات متأثر نشد و در اذيت و آزار بنى اسرائيل افزود، بيان دستور را حق تعالى مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى: و هر آينه بتحقيق وحى فرموديم به سوى موسى.
أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي: اينکه سير ده به شب بندگان مرا از مصر، و چون به کنار دريا رسند و لشگر فرعون از عقب بيايد باک مدار. فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقاً فِي الْبَحْرِ يَبَساً: پس بزن عصا را تا سازيم براى ايشان راهى در دريا خشک که آب و لائى نبود در آن.
تنبيه: آيه شريفه دلالت دارد بر آنکه اجابت کنندگان حضرت موسى در آن حال زياد بودند، خداى تعالى اراده فرمود تميز ايشان را از طايفه فرعون و خلاص آنان را. پس وحى فرمود به سير دادن آنها در شب، و در سبب آن وجوهى ذکر شده: 1- آنکه اجتماع آنها در نظر دشمن نباشد تا آنها را از مقصد باز ندارد.
2- آنکه مانع باشد از طلب فرعون و تابعان او. 3- سير در شب براى آن بود که وقتى دو لشگر بهم نزديک شوند، لشگر موسى عليه السلام عساکر فرعون را نبينند و بترس نيفتند.
جلد 8 - صفحه 303
و در هويدا شدن راههاى خشک در دريا به سبب زدن عصا، هر آينه اعجاز بزرگى است از موسى که به محض زدن عصا، به قدرت کامله الهيه، آب منشق و به روى هم سوار و جاده‌هاى خشک نمودار شد به طورى که ابدا آثار رطوبت در آن باقى نماند. و اين قسمت برهان متقنى است بر اثبات يگانگى صانع و مدبر عالم که تمامى موجودات در حيطه تصرف او و مسخر اويند. جل جلاله و عظم برهانه.
لا تَخافُ دَرَکاً: در اين سير نترسى از دريافتن دشمن، يعنى ايمن باش که فرعون شما را در نيابد. وَ لا تَخْشى: و نترسى از غرق شدن که شما را به سلامت بگذرانيم و عبور دهيم.