تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ فَلا يَرَوْنَ أَلاَّ يَرْجِعُ إِلَيْهِمْ قَوْلاً وَ لا يَمْلِکُ لَهُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً (89)
بعد از آن حق تعالى، حجت لازم گرداند بر گوساله‌پرستان و مى‌فرمايد:
أَ فَلا يَرَوْنَ أَلَّا يَرْجِعُ إِلَيْهِمْ قَوْلًا: آيا پس نمى‌بينند، يعنى نمى‌دانند گوساله‌پرستان آنکه باز نمى‌گرداند گوساله به سوى ايشان سخنى را، يعنى هر چند او را مى‌طلبند و سؤال مى‌کنند جواب نمى‌دهد. وَ لا يَمْلِکُ لَهُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً: و قدرت ندارد به رسانيدن به سوى ايشان زيان و سودى را، و چنين چيز را که خواننده خود را جواب ندهد و بر اضرار و انتفاع ايشان قادر نبود، چگونه توان پرستيد؛ و البته عقل هيچ جايز نداند انسان با شعور و ادراک و چشم بينا و گوش شنوا و زبان گويا، پرستش و ستايش کند چيزى را که هزاران درجه از خود پست‌تر باشد.
تنبيه: آيه شريفه دليل است بر وجوب نظر و تأمل، زيرا حق تعالى مذمت و سرزنش فرمايد گوساله‌پرستان را که بدون تفکر و نظر و استدلال عقيده فاسده‌اى را فراگرفتند.