تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً (102) «1» تفسير عياشى، ج 1، ص 3، حديث 2. جلد 8 - صفحه 325 يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ: روزى که دميده شود در صور، يعنى اسرافيل به فرمان ما در صور بدمد. وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً: و محشور گردانيم مشرکين را در آن روز کبود چشم تا اين صفت اهل جهنم باشد چنانکه در خبر وارد شده که: اهل جهنم سياه روى و ازرق چشم باشند. نزد بعضى معنى آنکه: محشور سازيم کفار را نابينا. و بنابراين تسميه عمى به زرقه به جهت آنست که در حين رفتن نور چشم حدقه ميل به کبودى نمايد و قول اول اظهر است. آيه شريفه آگاهى خلق است به آنکه خلقت مکذبين مشوه باشد.