نکته‌های تفسیر نور

عظمت قيامت به قدرى است که انسان‌ها پس از حضور در آن عمر خود را در دنيا، نيم روز يا يک روز و يا حدّاکثر ده روز مى‌شمرند که قرآن از زبان افراد و گروه‌هاى مختلف، آن را چنين بيان مى‌دارد: الف: ده روز. «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْراً» ب: يک روز. «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا يَوْماً» ج: بخشى از يک روز. «لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها» «1»، «لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ» «2» د: لحظاتى کوتاه. «ما لَبِثُوا غَيْرَ ساعَةٍ» «3» ه: زمانى اندک. «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا» «4»* به نظر مى‌رسد اين تفاوت نظر در مقدار عمر دنيا، بستگى به مقدار بصيرت و درک افراد دارد. چنانکه در اين آيه کسانى که قرآن از آنها به‌ «أَمْثَلُهُمْ طَرِيقَةً» تعبير کرده است، عمر دنيا را يک روز مى‌شمرند و در آيه‌ى قبل، گنهکاران مدّت آن را ده روز. «1». نازعات، 4. «2». بقره، 259. «3». روم، 55. «4». مؤمنون، 114. جلد 5 - صفحه 389