تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً (105)
وَ يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْجِبالِ: و سؤال مىکنند تو را اى پيغمبر از کوهها، يعنى منکر قيامت و حشر، نزد ذکر قيامت و شدايد آن مىپرسد از کوهها که اينها چگونه و چه شود. و اين سؤال بر وجه استهزا بوده نسبت به حشر و نشر. خداى تعالى در مقام جواب فرمايد: فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً: پس بگو اى پيغمبر پراکنده سازد پروردگار من به قدرت کامله خود کوهها را پراکنده ساختنى مانند شن.
جلد 8 - صفحه 327
تبصره: اصل اين شبهه از جالينوس و تابعين او است که منکر بودند منقضى شدن و فناى دنيا و آمدن عالم قيامت را، بلکه همين عين دنيا را باقى مىدانستند. و اين قول مخالف اصول ديانتى تمام انبيا باشد، زيرا يکى از اصول دينى هر پيغمبرى اقرار به قيامت و معاد و لازمه آن فناى دنيا است. و برهان عقلى حاکم است به حشر و نشر خلايق براى جزا و پاداش اعمال، چه با نبودن قيامت، اساس اين عالم لغو و بيهوده، و صدور آن از خداوند عليم حکيم محال است. لذا مىفرمايد کوهها که از محکمترين موجودات عالم است پراکنده سازد آنها را خداوند عالميان و مانند ريگ روان در اقطار منتشر گرداند.