تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لا تَرى فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً (107)
لا تَرى فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً: نبينى در آن پستى و نه بلندى، يعنى هيچ عمارت و بنائى در آن نباشد بلکه تمام آنها خراب و ويران شود.
حضرت على عليه السلام در ذيل خطبه‌اى فرمايد: «1» و بيايد از حکم خدا آنچه را که اراده فرمايد از نو کردن مخلوقاتش که مبعوث نمودن خلايق باشد براى حساب در روز حساب، بجنباند آسمان را و شق نمايد آن را و بلرزاند زمين را و متزلزل گرداند آن را و بر کند کوهها را و پراکنده سازد آنها را، بکوبد بعضى آن کوهها را به بعضى ديگر از مهابت جلالت الهى و ترس سطوت سبحانى، و
«1» نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبه 108، صفحه 334.
جلد 8 - صفحه 328
بيرون آورد از زمين هر کس که در آن است، پس نو فرمايد آنها را بعد از کهنه نمودن ايشان، و جمع فرمايد ايشان را بعد از تفرقه آنان.