تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اتَّقُوا النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْکافِرِينَ (131)
چون ربا در ميان کفار بسيار شايع بود، لذا حق تعالى تهديد مؤمنان فرمايد از اقدام به آن:
وَ اتَّقُوا النَّارَ الَّتِي: و بترسيد اى مؤمنان از پيروى افعال کفار از آتشى که، أُعِدَّتْ لِلْکافِرِينَ: مهيا و آماده شده است براى کافران.
تنبيه: در آيه شريفه اشاراتى است:
1- آنکه جهنم با لذات معدّ است براى کفار، و بالعرض براى مؤمنين معصيت‌کار، چنانچه در وصف بهشت فرموده: أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ. و لذا گفته شده کافر را آتش جهنم تعذيب است، و مؤمن را تأديب. 2- تخصيص تهيه آتش براى کفّار به سبب آنست که آنها در آتش و عذاب مخلّدند، به خلاف مؤمنان.
3- آنکه مبالغه است در تهديد مؤمنان، و اشعار بر آنکه هر کدام اقدام نمايند بر فعل کفار، داخلند در حکم آنها، چنانچه فرموده حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم من تشبّه بقوم فهو منهم. 4- تخصيص شى‌ء به ذکر، دلالت نکند بر آنکه ماعدا به خلاف آن باشد. بنابراين اختصاص آتش جهنم به کفار، منع مشارکت غير آنها را ننمايد.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 241