تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ (132) وَ أَطِيعُوا اللَّهَ‌: و فرمانبردارى کنيد خدا را در آنچه حکم فرمايد، وَ الرَّسُولَ‌: و فرمانبردارى کنيد پيغمبر را در آنچه تبليغ فرمايد از حلال و حرام، لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ‌: براى آنکه رحمت گرديده شويد و از عذاب برهيد، يعنى حق تعالى بر شما رحم فرمايد و شما را از آتش جهنم نجات مرحمت فرمايد. تبصره: اتباع وعيد به وعد، به جهت ترهيب از مخالفت و ترغيب در طاعت باشد. و در تقارن اطاعت رسول، به اطاعت خدا اشاراتى است: 1- آنکه مقصود از آيه اطاعت رسول است در آنچه امر فرمايد با قصد طاعت خدا. 2- تنبيه بر آنکه طاعت پيغمبر مانند طاعت الهى باشد، تا مسارعت نمايند به فرمان او. 3- دال است بر آنکه ملازمه باشد بين اطاعت خدا و پيغمبر، و هيچيک بدون ديگرى فايده نخواهد داشت. و عطف هر دو بر هم، بدون تکرار فعل، هر آينه تلازم را محقق نمايد. بنابراين کسانى که در قبول فرمايشات و اوامر حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تأمل کنند و گويند: ما هر چه در قرآن است. قبول داريم، سخنى است مخالف با ايمان، زيرا اولا خود قرآن مجيد به نص صريح فرمايد: أَطِيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ*. و ثانيا- اينگونه اشخاص تابع دومى، و به ضلالت باشند که گفت: (حسبنا کتاب اللّه)؛ و اين کلام در معنا، ردّ فرمايش حضرت پيغمبر، و مسلم است ردّ فرمايش رسول، ردّ فرمان خدا خواهد بود.