1- شفاعت، مقام والايى است که افراد خاصى از آن برخوردارند. «مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا»
2- شفاعت، تصرّف در ارادهى خدا و يا تخلّف از حکمت و عدل و محاسبات و سنّتهاى الهى نيست، بلکه بر اساس خواست خداوند است. أَذِنَ ... رَضِيَ