1- در قيامت، حسابرسى بسيار دقيق است، زيرا حسابگر همه چيز را به خوبى مىداند و راهى براى سوء استفاده از شفاعت نيست. يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ...
2- احاطهى علمى خداوند نسبت به همه کارهاى گذشته و آينده مردم يکسان است. «يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ»
3- محدود هرگز نمىتواند بر بىنهايت احاطه پيدا کند. «لا يُحِيطُونَ بِهِ» نه بر ذات او، نه بر صفات او، نه بر آفريدههاى او و نه بر قدرت و کارهاى او.
4- حالاتروحى انسان، قبل از هرچيز در صورت او جلوه مىکند. «عَنَتِ الْوُجُوهُ»
5- سرانجام ظلم، محروميت از رحمت الهى است. «وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً»
6- بسيارى از ظلمها را مىتوان در دنيا با توبه وعذرخواهى از مردم، جبران و محو کرد، بدبخت آن که ظلم خود را تا قيامت حمل کند. «خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً»