1- اگر چه انجام تمام کارهاى شايسته امکان پذير نيست، ولى بايد به اندازهى توان و طاقت، کار صالح انجام داد. «مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ»
2- نه تنها کارهاى بزرگ که ذرهّاى از کار صالح بىپاداش نمىماند. «مِنَ الصَّالِحاتِ»
3- شرط قبولى عمل صالح، ايمان به خداست. «وَ هُوَ مُؤْمِنٌ»
4- ايمان از عمل جدا نيست، ايمان بى عمل، مثل درخت بى ثمر و عمل بىايمان همچون درخت بىريشه است. «وَ هُوَ مُؤْمِنٌ»
«1». تفسير نمونه.
جلد 5 - صفحه 394
5- آرامش و امنيّت روحى مؤمنان در قيامت در گرو کارهاى صالح آنان است.
مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ ... فَلا يَخافُ ظُلْماً
6- در قيامت، نه اصل عمل وپاداش از بين مىرود تا ظلمى صورت گيرد «فَلا يَخافُ ظُلْماً» و نه آنکه از پاداش کم گذاشته مىشود. «وَ لا هَضْماً»
7- با آنکه پاداش، تفضّل الهى است نه استحقاق انسان، امّا خداوند در پاداش کسى کوتاهى نمىکند و کم نمىگذارد. «فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً»