تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً (112)
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ: و هر که بجا آورد بعض اعمال شايسته طاعات را. وَ هُوَ مُؤْمِنٌ: و حال آنکه ايمان داشته باشد به يگانگى خدا و نبوت انبياء و معاد. فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً: پس نترسد ستم را به زيادتى در گناهان و نقصان از حسنات. نزد بعضى مراد از ظلم در اين آيه، نقص ثواب و مراد به هضم، نقص در وفاى به حق است از اعظام و اکرام. و چون نقصان در هر دو مى‌باشد، حق تعالى هر دو امر را نفى فرمود.
تبصره: آيه شريفه دالّ است بر آنکه ترتب ثواب اخروى بر اعمال صالحه، منوط به ايمان است، که شخص مؤمن داراى اعمال صالحه در قيامت ترس ندارد از نقص در ثواب و زيادتى در گناه. بنابراين اگر اعمال صالحه بجا آورد در حالتى که ايمان نداشته باشد يا در ارکان ايمانى او نقص باشد، هر آينه اعمالش هباء منثور و نااميد و زيانکار گردد.