اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ کَذلِک‌َ أَنزَلناه‌ُ قُرآناً عَرَبِيًّا وَ صَرَّفنا فِيه‌ِ مِن‌َ الوَعِيدِ لَعَلَّهُم يَتَّقُون‌َ أَو يُحدِث‌ُ لَهُم ذِکراً (113)
و همين نحوي که بر امم سابقه و انبياء گذشته دستورات فرستاديم نازل کرديم کتاب را که اينکه قرآن مجيد باشد بلسان عرب و مکرر در مکرر در او و عدو و عيدهايي داديم باشد که اينکه امّت بپرهيزند از معاصي يا اينکه متذکّر شوند بامور آينده و پيشامدهاي مترتب بر اعمال و کردارشان.
(وَ کَذلِک‌َ أَنزَلناه‌ُ قُرآناً عَرَبِيًّا) خداوند هر پيغمبري که ارسال ميفرمود
جلد 13 - صفحه 106
بزبان قومش ميفرستاد، چنانچه ميفرمايد: (وَ ما أَرسَلنا مِن رَسُول‌ٍ إِلّا بِلِسان‌ِ قَومِه‌ِ لِيُبَيِّن‌َ لَهُم فَيُضِل‌ُّ اللّه‌ُ مَن يَشاءُ وَ يَهدِي مَن يَشاءُ وَ هُوَ العَزِيزُ الحَکِيم‌ُ) ابراهيم آيه 4 و چون قوم پيغمبر در قسمت حجاز عرب فصيح بودند و قرآن بزرگترين معجزات حضرت بود بلسان عرب فصيح نازل فرمود که نتوان مثل او يا ده سوره يا يک سوره بياورند که از هر جهت حجة بر آنها تمام شود و راه عذري بر آنها باقي نماند.
(وَ صَرَّفنا فِيه‌ِ مِن‌َ الوَعِيدِ) کمتر سوره‌اي است در قرآن که خداوند خبر از امم سابقه و بليّات نازله بر آنها و از عقوبت قيامت و عذاب جهنم و خلود در آن نداده باشد.
(لَعَلَّهُم) لعل براي ترديد نيست خداوند ميداند کي متقي مي‌شود و کي نمي‌شود، بلکه بمعني بايد است که البتّه بايد.
(يَتَّقُون‌َ) بمراتب تقوي تقواي از شرک و کفر و ضلالت و صفات خبيثه و اعمال سيّئه و ترک واجبات پيدا کنند.
(أَو يُحدِث‌ُ لَهُم ذِکراً) که ميفرمايد: (فَذَکِّر إِن نَفَعَت‌ِ الذِّکري) اعلي آيه 9 و نيز ميفرمايد:
(وَ ذَکِّر فَإِن‌َّ الذِّکري تَنفَع‌ُ المُؤمِنِين‌َ) ذاريات آيه 55 و بالجمله انسان در غفلت است بايد او را از خواب غفلت بيدار کرد بداند (من کجا بودم از بهر چه من آمده‌ام بکجا ميروم و آمدنم بهر چه بود)
(رحم اللّه امرأ علم من اينکه و في اينکه والي اينکه).