تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ لَکَ أَلاَّ تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى (118)
(إِنَّ لَکَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها: بدرستى که براى توست اينکه گرسنه نشوى در بهشت. وَ لا تَعْرى: و برهنه نمىگردى، زيرا همه قسم نعم از مطعومات و ملبوسات در بهشت مهيا و آماده مىباشد هميشه، نه آنکه گاهى باشد و زمانى نباشد.