تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَنَّکَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى‌ (119) وَ أَنَّکَ لا تَظْمَؤُا فِيها: و بدرستى که تو تشنه نشوى در بهشت، زيرا چشمه‌هاى صافى دائم جارى است بلکه تغذيه اهل بهشت از اطعمه و اشربه، صرف لذت است نه رفع مرض گرسنگى و تشنگى. وَ لا تَضْحى‌: و در آفتاب نباشى، زيرا ظلّ بهشت هميشه ظليل است بدون وجود آفتاب، و در بيرون بهشت اين نعمتها ميسر نيست. «1» منهج الصادقين، ج 6، ص 33. جلد 8 - صفحه 338 تنبيه: تخصيص اين چهار چيز که طعام و شراب و لباس و مسکن که مانع از گرما و سرما است، به جهت آنکه مدار معاش آدميان بر آن منوط مى‌باشد، پس اين هر دو آيه تذکر آن چيزى است که احتياج آدميان است در دنيا و خود را به زحمت اندازند، و در بهشت به طريق اتم و اکمل مهيا باشد بدون هيچ رنجى. نکته: در جمع بين گرسنگى با برهنگى و تشنگى با آفتاب، دو وجه ذکر شده: 1- آنکه تشنگى از شدت حرارت و آن از انکشاف آفتاب است، و گرسنگى و برهنگى نيز متشابهند از جهت آنکه گرسنگى و برهنگى و عارى بودن باطن و جوف است از غذا، چنانچه برهنگى عارى بودن ظاهر جسم است. 2- عرب تأليف دو کلام نمايد بعضى را به بعضى بواسطه دانستن مخاطب به ردّ هر يک به مشابه.