تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّکَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْکٍ لا يَبْلى (120)
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ: پس وسوسه کرد به سوى آدم ابليس، يعنى برسانيد وسوسه خود را به آدم، به اين وجه که حوا را ملاقات و او را از مرگ بترسانيد و حوا به آدم گفت، و او هم ترسان شد. چون آن حال را ديد، قال يا آدم: پس گفت اى آدم. هَلْ أَدُلُّکَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ: آيا دلالت کنم تو را بر درخت پاينده. وَ مُلْکٍ لا يَبْلى: و سلطنتى که کهنه و زايل نشود. خلاصه کلام آنکه شيطان وسوسه نمود که آيا دلالت نمايم تو را به درختى که هر کس از ميوه آن بخورد نميرد و سلطنتش کهنگى نيابد و هميشه جاويد باشد، او را دلالت به شجره منهيه نمود. آدم قبول نمى‌نمود کلام او را، شيطان قسم خورد که من ناصح شما هستم، آدم گمان نمى‌کرد قسم دروغ را، لذا بعد از قسم شيطان، قولش را قبول نمود.
جلد 8 - صفحه 339