تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ کُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى (135)
بعد از آن پيغمبر اکرم را خطاب مى‌فرمايد:
قُلْ کُلٌّ مُتَرَبِّصٌ: بگو به ايشان هر يک از ما و شما انتظار کشنده است عاقبت يکديگر را، يعنى شما منتظر باشيد نکبت ما و ظفر خود را، و ما انتظار مى‌کشيم عقوبت شما و نصرت و فتح خود را. فَتَرَبَّصُوا: پس مترصد باشيد. آيه شريفه به صورت امر، و مراد تهديد و توعيد است مخالفين فرمان الهى و مکذبين حضرت رسالت پناهى و کلام مجيد سبحانى را. فَسَتَعْلَمُونَ: پس زود باشد که بدانيد بعد از اين در قيامت. مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِ: کيستند از ما و شما صاحبان راه مستقيم، يعنى دين قويم و طريق حق. وَ مَنِ اهْتَدى: و کيست راه يافته به حق و هدايت شده به نجات و سعادت و فوز به جنت.
مفسرين را در اين انتظار سه قول است: 1- آنکه احتمال دارد پيش از موت باشد در دنيا به سبب جهاد و ظهور دولت و شوکت اسلام. 2- آنکه انتظار به موت باشد. پس بدرستى که هر دو خصم منتظر باشند به مرگ صاحب خود.
3- آنکه بعد از موت و در قيامت باشد و آن ظهور امر ثواب و عقاب است. پس بدرستى که در آخرت محق از مبطل و کافر از مؤمن مميز و ممتاز شوند به چيزى که ظاهر مى‌شود بر مؤمن از انواع کرامت حضرت سبحان، و بر کافر از انواع اهانت و عقوبت خداوند رحمان.
تنبيه: در تفسير برهان و ابن شهر آشوب از اعمش از ابى صالح از ابن عباس نقل نموده در آيه «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ»: قسم به خدا، حضرت محمد و اهل بيت او عليهم السلام مى‌باشند. و مراد (مَنِ اهْتَدى) اصحاب آن حضرت مى‌باشند «1».
«1» تفسير برهان، ج 3، ص 51 بنقل از ابن شهر آشوب.
جلد 8 - صفحه 355
در کشف المحجه- از حضرت امير المؤمنين عليه السلام که از پيغمبر خدا صلّى اللّه عليه و آله پرسيدند: «ولىّ» کيست يا رسول اللّه؟ فرمود: «ولىّ» شما در اين زمان من مى‌باشم، و بعد از من على عليه السلام، و بعد از وصىّ من براى هر زمان، حجتهاى خداى تعالى هستند تا اينکه نگويند چنانچه گمراهان پيشينيان شما گفتند بعد از مفارقت پيغمبرشان: چرا نفرستادى به ما رسولى را تا پيروى کنيم آيات تو را. و جز اين نيست که تمامى گمراهى آنها و جهالتشان به آيات بود و مراد به آيات «اوصياء» مى‌باشند. پس حق تعالى سبحانه به جواب آنها فرمود: بگو هر دسته منتظر باشيد، و بدرستى که انتظار آنها اين بود که گفتند: ما در سعه هستيم از معرفت اوصياء تا آنکه ظاهر نمايد امامى علم خود را «1».
خاتمه سوره طه
«1» نور الثقلين، ج 3، ص 411، روايت 196.
جلد 8 - صفحه 356
جلد 8 - صفحه 357
سوره بيست و يکم (انبياء)
بسم اللّه الرحمن الرحيم اين سوره مبارکه بنا به قولى مکى است.
عدد آيات: صد و دوازده بعدد کوفى، و صد و يازده به عدد بصرى.
عدد کلمات: يک هزار و صد و هشت.
عدد حروف: چهار هزار و هشتصد و نود.
ثواب تلاوت: در ثواب الاعمال، صدوق از حضرت صادق عليه السلام فرمود:
هر که قرائت نمايد سوره انبياء را به جهت دوستى مر آن سوره را، مانند کسى است که مرافقت نموده پيغمبران را تماما در بهشت، و مى‌باشد با هيبت در نظر مردمان در زندگانى دنيا «1».
گذشت که: ثواب خاصه، مشروط به عمل است.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ